BLOG

BLOG

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

"Przebarwienia skóry - klasyfikacja, etiopatogeneza." Małgorzata Świrbutowicz, Bydgoszcz, 2011.

 

Choroby barwnikowe są częstymi schorzeniami skóry. Ocenia się, że w Stanach Zjednoczonych z powodu schorzeń barwnikowych w lecznictwie otwartym lekarze notują ponad milion wizyt rocznie. Chociaż w wielu przypadkach mają charakter łagodny, to dla pacjenta stanowią istotny problem zdrowotny, gdyż często lokalizują się na obszarach eksponowanych na promieniowanie słoneczne i przez to widoczne dla otoczenia [5]. Zaburzenia barwnikowe mogą być wynikiem zmiany liczby melanocytów,  biochemicznych zaburzeń biosyntezy melaniny bądź zaburzeń formowania, dojrzewania lub transportu melanosomów [1].

Kolor skóry człowieka jest uwarunkowany genetycznie i zależy przede wszystkim od barwnika skóry- melaniny, a ponadto od barwnika krwi- hemoglobiny, barwników karotenoidowych (czynnik egzogenny) [4]. Inne czynniki decydujące o kolorze skóry to: grubość skóry (pogrubiały naskórek nadaje skórze zabarwienie szarawożółte, natomiast w cienkiej skórze prześwitują naczynia, nadając jej kolor zaróżowiony), naczynia krwionośne skóry (ich gęstość i stopień rozszerzenia), zawartość tlenu we krwi (niski poziom powoduje zasinienie skóry) [3]. Różnice etniczne nie zależą od liczby melanocytów, lecz od liczby i charakteru melanosomów, natomiast liczba melanocytów wpływa na różnice zabarwienia skóry w poszczególnych częściach ciała. Najwięcej melanocytów znajduje się w obrębie twarzy i w okolicach genitalnych. Liczba melanocytów ulega stałemu zmniejszaniu wraz z wiekiem (o 6-10% co 10lat) [4].

Przebarwienia skóry to ograniczone lub uogólnione zmiany konstytucjonalnego kolorytu skóry danej osoby, powstałe na skutek nierównomiernego gromadzenia się melaniny w komórkach [1]. Lokalny wzrost syntezy lub dystrybucji melaniny powoduje powstawanie hiperpigmentacji [6]. Melanogeneza- enzymatyczny proces syntezy melaniny jest łańcuchową reakcją rozpoczynającą się od syntezy 3,4-dwuhydroksyalaniny (DOPA) z tyrozyny przy udziale tyrozynazy, a następnie z DOPA- DOPA-chinonu. Tu proces ten ulega rozdwojeniu: w jednym szlaku (zależnym od udziału cynku, miedzi, kobaltu, żelaza) powstaje eumelanina (ciemnobrązowy lub czarny barwnik),  w drugim- przy udziale grup SH, dochodzi do powstania feomelaniny (czerwony, żółty barwnik) lub trichromu (czerwony barwnik). W skórze znajduje się mieszanina eumelaniny i feomelaniny a proporcje pomiędzy ilością tych barwników determinują częściowo kolor skóry [4]. Podstawową rolą, jaką odgrywa melanina, jest ochrona przed szkodliwym działaniem promieniowania UV. Efekt ochronny zależy głównie od eumelaniny. Feomelanina ma działanie fotouwrażliwiające, gdyż nasila produkcję wolnych rodników, prowadząc do powstawania plam pigmentacyjnych i nowotworów skóry [3]. Do czynników aktywujących melanogenezę zaliczamy:  promieniowanie ultrafioletowe, czynniki genetyczne, czynniki hormonalne (ciąża, menopauza, środki antykoncepcyjne- wpływają na aktywność hormonu MSH, który aktywuje tyrozynazę), zaburzenia hormonalne (nadczynność tarczycy, schorzenia jajników), duże wahania temperatury, stany zapalne skóry (poprzez zmniejszenie ilości grup sulfhydrylowych, będących inhibitorami melanogenezy), schorzenia układowe (choroba Addisona, hemochromatoza czy porfirie), leki (przeciwbólowe, światłouczulające, barbiturany, sulfonamidy, tetracykliny, fenotiazyny), działania metali (miedź, żelazo, złoto, srebro, arsen, bizmut), hormony gruczołów endokrynowych (przysadki mózgowej, tarczycy i gruczołów płciowych- MSH, estrogeny), przyczyny ogólnoustrojowe (starzenie się organizmu, ciąża, uszkodzenie wątroby), witaminy (przy niedoborze witaminy A, PP, B5 i kwasu foliowego), ekstrakty ziołowe zawierające substancje fototoksyczne i fotouczulające (np. hypercynę z dziurawca lub psoralen, bergapten) [1,6].

Przebarwienia mogą mieć charakter melaninowy- związany ze wzrostem liczby melanocytów i/lub szybkości tworzenia melaniny lub niemelaninowy- w wyniku kumulacji w skórze innego barwnika niż melanina. Przebarwienia melaninowe można podzielić ze względu na stopień kumulacji melaniny na naskórkowe (powierzchowne), skórne oraz mieszane (skórno- naskórkowe). Przebarwienia niemelaninowe dzielą się z kolei na endogenne (np. hemosyderoza, karotenemia, odkładanie się złota, srebra, bizmutu w tkankach) oraz egzogenne (np. tatuaże). Ustalenie głębokości lokalizacji barwnika umożliwia badanie w świetle lampy Wooda. Zwiększenie kontrastu wskazuje na naskórkowy typ przebarwienia (naskórkowe zarysowują się większym kontrastem niż skórne). Ze względu na zasięg przebarwienia dzielą się na ograniczone- różniące się od otaczającej skóry intensywnością zabarwienia (np. piegi, plamy soczewicowate, ostuda) oraz uogólnione- bardziej rozlane, mogą towarzyszyć ciąży, zaburzeniom endokrynologicznym (chorobie Addisona, nadczynności tarczycy, guzom przysadki, chorobom wątroby, w twardzinie) [3,6].
Etiopatogeneza przebarwień jest niejednorodna, bardzo złożona. Wiążą się z tym ogromne trudności diagnostyczne oraz terapeutyczne [1].  Mechanizm powstawania różnego rodzaju przebarwień może być genetyczny (wrodzony) bądź nabyty. Wrodzony związany jest z mutacjami w genach kodujących białka, które biorą udział w procesie melanogenezy. Może być dziedziczny (np. piegi, zespoły z licznymi plamami soczewicowatymi-zespół Peutza-Jeghersa, nerwiakowłókniakowatość, nietrzymanie barwnika, skóra barwnikowa i pergaminowa, znamię Beckera) lub niedziedziczny (np. znamiona barwnikowe wrodzone) [3,6]. Przebarwienia nabyte są związane z  czynnikami hormonalnymi (np. ostuda) bądź wtórnymi, w odpowiedzi na różne bodźce w wyniku w  wyniku dwóch biologicznych zjawisk: wzrostu liczby melanocytów w danym obszarze i wzrostu szybkości tworzenia, a przez to ilości melaniny oraz destrukcji keratynocytów zawierających melanosomy przez stan zapalny, ziarna melaniny przechodzą wówczas do  skóry właściwej. Wyróżnia się pięć grup przebarwień wtórnych: mechaniczne, cieplne, chemiczne, słoneczne i pozapalne. Przebarwienia mechaniczne powstają w wyniku przewlekłych mechanicznych urazów.  Przewlekłe urazy powodują wzrost melanogenezy w miejscu drażnionym, np. powstawanie przebarwień w fałdach skóry (głównie u osób otyłych),  w chorobach skóry przebiegających ze świądem. Występują częściej u osób z ciemną karnacją. Przebarwienia cieplne powstają w miejscach długotrwałego bezpośredniego nagrzewania (np. poduszką elektryczną). Są to brązowe przebarwienia o charakterze marmurkowej, siateczkowatej hiperpigmentacji. Wzrasta wówczas wytwarzanie melaniny i skórnej elastozy. Po przerwaniu naświetlań ustępują one powoli i  niecałkowicie. Przebarwienia chemiczne powstają w wyniku zadziałania chemicznego bodźca uszkadzającego, indukującego toksyczne kontaktowe zapalenie skóry, jak to ma miejsce w tzw. chloazmie kosmetycznej, po użyciu kosmetyków w których występuje np. olejek bergamotowy. W przebarwieniach słonecznych fotobiologiczny proces wywołuje powstawanie rumienia po zadziałaniu promieniowania UV, co stymuluje wzrost liczby funkcjonalnych melanocytów i nasilenie pigmentacji [3]. Przebarwienia pozapalne występują po dermatozach przebiegająch ze stanem zapalnym, np. liszaj płaski, trądzik, łuszczyca, wyprysk, AZS, pęcherzyca, pemfigoid, urazy skóry, powikłania pozabiegowe. Następuje wzrost aktywności melanocytów i wzrost zawartości melanosomów w keratynocytach warstwy podstawnej. Dotyczy częściej osób o ciemnej karnacji, a obszar przebarwień jest ograniczony do miejsc wcześniej uszkodzonych lub zmienionych zapalnie. Zmiany zazwyczaj utrzymują się wiele miesięcy, a nawet lat po ustaniu czynnika przyczynowego [1,3]. Możemy wyróżnić też przebarwienia bliznowate, które obserwuje się w następstwie poparzeń lub innych zjawisk, na małych powierzchniach. Spowodowane są rozpadem melanosomów, które gwałtownie uwalniają melaninę do warstwy rogowej [2].

Wybrane ograniczone przebarwienia:

Piegi (Ephelides)

to niewielkie, dyskretne jasno- lub ciemnobrunatne plamki 2-5mm, o gładkiej powierzchni, leżące w poziomie skóry. Obserwowane są w miejscach poddanych ekspozycji słonecznej, szczególnie u osób o jasnej karnacji i rudych włosach. Są uwarunkowane  genetycznie (dziedziczenie autosomalne dominujące). Pojawiają się we wczesnym dzieciństwie, koło piątego roku życia, w starszym wieku najczęściej zanikają. Nasilają się i ciemnieją pod wpływem promieni UV, zaś bledną w miesiącach zimowych. W ciągu życia mogą ulec spontanicznej regresji. Istotą tego rodzaju przebarwień jest zwiększenie ilości wytwarzanej melaniny przy niezmienionej liczbie melanocytów. Melanocyty w warstwie podstawnej naskórka nadmiernie się rozrastają, ale ich liczba się nie zmienia. Różnicujemy je z plamami soczewicowatymi [1,3].

Plamy soczewicowate:

Nazwane są tak z powodu swojego wyglądu zbliżonego do ziaren soczewicy- dyskretne, płaskie, jasne lub ciemnobrązowe plamy, drobne, ale większe od piegów (średnicy 0,5-1cm), ciemniejsze i bardziej owalne, dobrze odgraniczone, brzegi regularne lub nieregularne. Mogą występować w sposób izolowany jako objaw nabyty, lecz mogą być też częścią rzadkich, wielonarządowych chorób wrodzonych. Dochodzi do wzrostu liczby melanocytów w warstwie podstawnej, zwiększenia wytwarzania barwnika, a także do występowania  licznych melanoforów w skórze właściwej. W różnicowaniu należy uwzględnić piegi, znamiona barwnikowe melanocytowe, przebarwione ogniska rogowacenia słonecznego, brodawki łojotokowe. Wyróżniamy następujące rodzaje plam soczewicowatych: wrodzone (Lentigines), starcze/słoneczne (Lentigo senilis/ Lentigo solaris), w  wyniku wielokrotnego i długiego leczenia PUVA (PUVA-lentigines)- np. w terapii łuszczycy, złośliwe (Lentigo maligna). Plamy soczewicowate wrodzone występują od dzieciństwa, w każdym miejscu na ciele i błonach śluzowych. Nie są związane z nasłonecznieniem. Plamy starcze/słoneczne często są pierwszym objawem fotostarzenia. Częstość schorzenia wzrasta wraz z wiekiem (dotyczy ponad 90% populacji powyżej 50 roku życia). Zmiany skórne występują na odsłoniętych częściach ciała (twarzy, dekolcie, grzbietach rąk) poddawanych przewlekłej ekspozycji na promieniowanie UV. Powstają łatwiej w miejscach uszkodzonego i podrażnionego naskórka, np. po depilacji. Liczba i wielkość zmian w miarę upływu czasu ulega zwiększaniu. Nie mają tendencji do samoistnego ustępowania i nie podlegają wpływom nasłonecznienia. Plamy soczewicowate złośliwe stanowią punkt wyjścia czerniaka złośliwego, cechują się nierównomiernym przebarwieniem i wyniosłością ponad powierzchnią skóry [1,3,5].

 

Ostuda (melasma/chloasma/melazma)

to nieregularne zmiany skórne o charakterze żółtobrunatnych do ciemnobrunatnych plam o nierównomiernych zarysach, czasami z niebieskim odcieniem, często cętkowane,  dobrze odgraniczone. Nie są poprzedzone stanem zapalnym, występują  symetrycznie głównie w obrębie twarzy (policzki, czoło, nos, górna warga). Układ zmian przypomina maskę. Czasem wykazują zdolność do ciemnienia, powiększania się i zlewania w większe skupiska. Dotyczy przede wszystkim kobiet, rzadko mężczyzn; częściej u osób o ciemniejszej karnacji. Objawy typowo nasilają się  po ekspozycji na słońce. Dochodzi do nagromadzenia pigmentu w warstwie podstawnej, a także w wyższych warstwach naskórka, co stanowi efekt zwiększenia liczby i aktywności melanocytów. Do tego dołącza się większe nagromadzenie powiększonych melanosomów w keratynocytach. Mogą też powstawać zmiany o lokalizacji naskórkowo- skórnej, czyli oprócz zmian w naskórku, przepełnione barwnikiem melanofory występują w górnych i środkowych warstwach skóry właściwej. Czynnikami wywołującymi bądź sprzyjającymi powstawanie ostudy są przede wszystkim ciąża, zaburzenia hormonalne związane z dolegliwościami jajników (nieregularne cykle miesiączkowe, stany zapalne przydatków). Pojawienie się ostudy jest związane z zaburzeniem równowagi hormonalnej na korzyść estrogenów, które obserwuje się u niektórych kobiet [3]. Nie odgrywają tu roli wyłącznie estrogeny, a raczej ich połączenie z progesteronem. Jeżeli melasma wystąpi u kobiety w ciąży, to prawdopodobieństwo, że stosowanie następnie hormonalnych preparatów antykoncepcyjnych też ją wyzwoli, wynosi ponad 50% [4]. Inne czynniki to: choroby tarczycy, nadnerczy, wątroby, kosmetyki zawierające związki światłouczulające, środki antykoncepcyjne i stosowane w hormonalnej terapii zastępczej, leki (np. chloropromazyna, hydantoina) i zioła (np. dziurawiec). Zmiany mają przeważnie trwały, przewlekły charakter, niektóre związane z ciążą, antykoncepcją, mogą samoistnie ustępować [3]. W rozpoznaniu różnicowym należy uwzględnić przebarwienia pozapalne [4].

 

Przebarwienia po odczynach fototoksycznych obejmują grupę zaburzeń barwnikowych powstałych w wyniku kontaktu zewnętrznego lub przyjmowania ogólnego preparatów o działaniu światłouczulającym.  Zaliczamy do nich przebarwienia polekowe, Berloque-dermatitis i Phyto photo-dermatitis [1].

Przebarwienia polekowe to długotrwałe, zlewne przebarwienia, początkowo brązowe, następnie sine. W większości przypadków powstają w okolicach eksponowanych na promieniowanie UV [6]. Wywołane m.in. przez leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonymocznika), moczopędne (furosemid), przeciwpadaczkowe, przeciwarytmiczne (amiodaron), uspokajające (barbiturany), antybiotyki (tetracykliny), sulfonamidy [1]. Przebarwienia pojawiają się u 1-15% pacjentów leczonych dużymi dawkami tych leków przez przeszło rok [6]. Na zmiany kolorytu skóry nie zawsze wpływa wyłącznie zwiększenie ilości melaniny. Często dochodzi dodatkowo do odkładania się w skórze metabolitów leku [4].

Berloque-dermatitis to przebarwienia o ciemnobrązowym odcieniu rozwijające się stopniowo bez uprzedniej reakcji zapalnej w typowych dla aplikacji perfum okolicach (na bocznych powierzchniach szyi i dekolcie). Następuje nasilenie melanogenezy pod wpływem działania promieni UV oraz jednego z psoralenów (bergaptenu), znajdującego się w olejku bergamotowym, wykorzystywanym w kosmetykach [1].

Phyto photo-dermatitis rozwija się w następstwie ekspozycji na promienie UV w trakcie kontaktu z roślinami zawierającymi pochodne furokumaryn (psoralenów) [1]. Obserwuje się ostre zmiany zapalne z obecnością często dużych, dobrze napiętych pęcherzy w okolicach eksponowanych na światło. Po ustąpieniu stanu zapalnego pozostają najczęściej linijne, ciemne przebarwienia, utrzymujące się miesiącami. W Polsce dotychczas nie występowały powszechnie rośliny zawierające duże ilości tych substancji. W związku ze sprowadzaniem nowych roślin, zdarzają się już jednak przypadki takich przebarwień [4].

Leczenie schorzeń barwnikowych jest trudne i nierzadko trwa kilka miesięcy lub dłużej [5]. Niezmiernie istotnym elementem wstępnym postępowania powinno być przeprowadzenie starannego wywiadu, który niejednokrotnie pozwala na ustalenie czynnika wywołującego zmiany barwnikowe i ewentualną jego eliminację [1]. Przed rozpoczęciem terapii warto zatem udokumentować fotograficznie stan skóry, gdyż z uwagi na często powolny proces normalizacji zabarwienia skóry, pacjenci zwykle nie pamiętają stanu wyjściowego i często nie są w stanie miarodajnie ocenić zachodzących pod wpływem leczenia zmian kolorytu skóry. Powinno się zadbać, aby zdjęcia wykonywane były w tym samym ułożeniu i przy jednakowym oświetleniu [5]. Najlepsze rezultaty leczenia przebarwień uzyskuje się poprzez kojarzenie różnych metod, zarówno farmakologicznych, jak i zabiegowych [1]. Skuteczne wyniki daje „wybielanie”, czyli stosowanie preparatów kosmetycznych przeciw przebarwieniom (środki zawierające czynniki wpływające hamująco na melanogenezę) razem ze składnikami złuszczającymi, czyli zwiększającymi odnowę naskórka i eliminację obładowanych pigmentem komórek [3]. W zależności od głębokości położenia barwnika stosuje się różne formy leczenia. Leczenie powierzchowne obejmuje delikatne peelingi (np. chemiczne, mikrodermabrazja), czynniki odbarwiające. W leczeniu głębokim stosuje się laser, IPL (impulsowe źródło światła), dermabrazję, krioterapię, głębokie peelingi,  substancje odbarwiające hamujące tyrozynazę (hydrochinon, arbutyna, kwas azelainowy, kwas kojowy, kwas fitowy, kwas liponowy i etyl linolowy, tretinoina, monobenzylowy eter hydrochinonu). W leczenie dermokosmetycznym należy unikać podrażnienia skóry twarzy, używać tylko łagodnego środka do mycia, stosować kremy do twarzy zawierające alfa-hydroksykwasy (kwas glikolowy, mlekowy, migdałowy). Szerokie spektrum ochrony przed promieniowaniem jest niezbędne. Profilaktyka opiera się na właściwym doborze leku (np. antykoncepcyjne- przy ostudzie) i kosmetyku w okresie nasłonecznienia. Należy używać kosmetyków bez wazeliny oraz środków fototoksycznych i fotoalergicznych, a przede wszystkim unikać czynników powodujących przebarwienia. Podstawą uzyskania sukcesu terapeutycznego jest ścisłe przestrzeganie zasad fotoprotekcji (stosowanie kosmetyków z filtrami UVA i UVB) zarówno podczas leczenia, jak i po uzyskaniu zadawalającego efektu, aby zapobiec powstawaniu nowych ognisk chorobowych [1].

 

 

 

 

 

 

 

Piśmiennictwo

[1] Adamski Z., Kaszuba A.: Dermatologia dla kosmetologów. Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań, 2008; s. 114-117.
[2] Martini, Marie-Claude; red. nauk. wyd. pol. Waldemar Placek: Kosmetologia i farmakologia skóry. Wydawnictwo lekarskie PZWL, Warszawa, 2008; s. 162-163.
[3] Noszczyk M., Ciupińska M.: Kosmetologia pielęgnacyjna i lekarska. Wydawnictwo lekarskie PZWL, Warszawa, 2010; s. 169-176.
[4] Błaszczyk- Kostecka M., Wolska H.: Dermatologia w praktyce. Wydawnictwo lekarskie PZWL, Warszawa, 2005, 2009; s. 118-121.
[5] Szepietowski J., Reich A., Baran E.: Dermatologia- co nowego?. Cornetis, Wrocław, 2009; s. 143-146.
[6] Jurkowska S., Rusin A.: Aspekty kosmetologiczne. Ośrodek Informatyczno-Badawczy "Ekoprzem", Dąbrowa Górnicza, 2003; s. 469-471.

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Radiofrekwencja mikroigłowa to jednoczesne działanie radiofrekwencji (RF) i mikronakłuwania. Ma wiele zastosowań. Najczęstszymi zabiegami, jakie wykonuję z jej użyciem jest odmładzanie oraz spłycanie rozstępów i blizn.

Mechanizm działania:
• silne podgrzanie tkanek na poziomie skóry właściwej.
• Wzrost temperatury wody znajdującej się w skórze właściwej wywołuje natychmiastowe zmiany w kolagenie: zwiększenie objętości i obkurczenie włókien (można porównać to do ścięcia białka).
• Powstałe mikrourazy aktywują procesy zapalne w skórze.
• Stymulacja fibroblastów poprzez działanie czynników wzrostu pochodzenia płytkowego.
• Wykorzystanie naturalnych zdolności organizmu oraz wrodzonych mechanizmów naprawczych skóry do fizjologicznej indukcji kolagenu.

Efekty zabiegu

Efekt można podzielić na te od razu widoczne i te, które uaktywniają się z czasem. Bezpośrednio po zabiegu następuje obkurczanie się włókien kolagenowych, przez co skóra staje się bardziej napięta. Jednak co najważniejsze, dzieje się przez kilka kolejnych tygodni (do 3 miesięcy) po zabiegu. Następuje stymulacja powstawania nowego kolagenu, skręcania się i zagęszczania jego włókien oraz budowania między nimi nowych wiązań. Skóra staje się przez to jędrniejsza i sprężysta. Dzięki odbudowie kolagenu wypełniają się drobne zmarszczki twarzy, szyi i dekoltu. Ta metoda daje dobre efekty przy usuwaniu zmarszczek w okolicy oczu, a także przy podnoszeniu skóry i poprawie jej elastyczności.

- intensywna regeneracja
- odżywienie skóry
- silne wygładzenie zmarszczek
- napięcie – lifting
- przywrócenie naturalnego, zdrowego kolorytu
- redukcja przebarwień
- wzmocnienie odporności tkanki łącznej
- poprawa owalu twarzy
- zmniejszenie blizn, rozstępów

Efekt RF mikroigłowej jest w pełni widoczny około trzech miesięcy po zabiegu. Aby uzyskać długotrwały efekt liftingu, zalecam wykonanie 3-6 zabiegów w miesięcznych odstępach.

 

 

 

 

Salon Urody Abacosun Kwidzyn

Abacosun to jedna z najlepiej rozpoznawalnych marek w Polsce w sektorze profesjonalnych usług kosmetycznych. Swój sukces zawdzięcza wysokiej jakości produktom oraz innowacyjnym metodom zabiegowym. Abacosun w Kwidzynie powstał z myślą o klientach oczekujących usług wysokiej jakości. Zabiegi oferowane przez Salon Urody Abacosun pielęgnują skórę twarzy i ciała, relaksują, pozwalają odprężyć się i zregenerować siły. Nasze klientki i klienci mogą liczyć na profesjonalną obsługę w niepowtarzalnej atmosferze. 

facebook_page_plugin

Salon Urody Abacosun

Salon Urody Abacosun 

ul.Polna 19A

82-500 Kwidzyn

 

nr tel. 724 004 001

mail: gabinet.kosmetologii.estetycznej@wp.pl

Salon Urody Abacosun Kwidzyn

Szukaj